Köhler ontving uit handen van clubmanager Doeke Bos na het gratis jaar abonnenent.  IZI Fitness verwachtte rond de jaarwisseling de duizendste sporter in te schrijden.  Vorige week was het zover.

De sportieve Huizer kwam vorig jaar al eens kijken bij de sportschool aan de Havenstraat 303, maar werd echt over de streep getrokken door een kennis.
De 71-jarige gaat bij IZI Fitness aan zijn conditie werken.

IZI Fitness is sinds mei 2010 in Huizen gevestigd.
Klanten kunnen er voor een aantrekkelijke prijs fitnessen of deelnemen aan spinning lessen.
Vanaf 19,95 euro per maand is het al mogelijk om onbeperkt te komen sporten.
IZI Fitness staat voor terug naar de basis.
In tegenstelling tot veel sportscholen hebben wij geen sauna of kinderopvang.
Iedereen betaalt daar wel aan mee, terwijl ze daar vaak geen gebruik van maken.
Hier kom je echt om te sporten’, vertelt Bosma.
Ook voor begeleiding betalen alleen de mensen die daar gebruik van maken.
Voor meer informatie: www.izifitness.nl.
Bron: Huizer krant.
Foto: Studio Kastermans

Van hun huwelijksdag op 11 december 1961 herinneren Norbert en Angelina zich nog dat Norberts vader en broer een grote touringcar hadden gehuurd om het gezelschap in te vervoeren. De bus was te laat en bovendien niet schoongemaakt. Ze kwamen daardoor ook te laat op het stadhuis aan en trouwden vervolgens in de Rooms-katholieke kerk. Daarna werd er thuis feest gevierd.
Norbert: “We hebben het hartstikke leuk gehad. Het was een Amsterdams feestje met een polonaise van beneden naar drie hoog.”
Ze bleven in Amsterdam waar ze op drie verschillende adressen hebben gewoond en waar ook hun twee zonen werden geboren.
Een zoon woont nu in Huizen en de ander in Almere.
“Het bedrijf waar ik werkte, verhuisde naar Hilversum en ik werd forens.
Tijdens één van de ritten kreeg ik een ongeluk. Het was een frontale botsing.
Dit was volgens Norbert de aanleiding om een woning in ‘t Gooi te zoeken.
Na verloop van tijd kregen ze een woning in Huizen aangeboden op de Fluitenkruid. Daar hebben ze zeven jaar gewoond.
Het stel heeft een kleinzoon en een kleindochter

Huizen
De stap naar Huizen was voor Angelina groot.
Nu zou ze echter niet meer in Amsterdam willen wonen.
Wel gaat ze er nog graag een dagje naartoe.
“Huizen was toen een stille plaats.
Overal zag je weilanden. We konden opeens ‘s nachts heel goed slapen.
Vroeger kon je hier je spullen voor de deur laten staan; je fiets hoefde niet op slot. Dat is nu wel veranderd.
Verder vinden we het prima in Huizen.
In de straat waar we nu wonen, komen ‘s zomers veel toeristen langs die op weg zijn naar het Gooimeer.
Het groen wordt hier daar om, denken wij, goed bijgehouden”, vertelt Norbert.

Vieren.
Het gouden huwelijksjubileum werd, gevierd met de kinderen en kleinkinderen, broers, zusters, zwagers, schoonzusters, vrienden en bekenden.
Wensen hadden Angelina en Norbert niet: Ze wilden gewoon dat iedereen kwam. Wie niet kon of wilde, hoefde zich echter niet verplicht te voelen want vrijheid, blijheid is het motto van het bruidspaar.
Op 11 december was Norbert ook nog* eens jarig; dat was dus dubbel feest.

Huwelijk
“Angelina is een vrouw die wist wat ze wilde en nu weet ze dat nog. Ik heb 45 jaar gewerkt en zij was alleen thuis met de kinderen. De opvoeding en verzorging kwamen helemaal op haar neer. Vijf jaar geleden ben ik met pensioen gegaan en begon ik dingen uit haar handen te nemen. Dat was een moeilijke situatie, maar daar heb ik wel van geleerd”, zegt Norbert.
Angelina geeft, toe dat ze ook wel eens een menings verschil hebben: “Norbert wil wel eens doordrammen, maar ik kap het dan af.
Wel vind ik dat je moet erkennen wanneer je verkeerd zit.
Daar waar het in het huwelijk wel eens stroef liep, werd er met zijn tweeën aan gewerkt en wij denken dat het ons na 50 jaar samen prima gelukt is.

Ups en downs
Het ongeluk van Norbert was eigenlijk voor het hele gezin een dieptepunt inde afgelopen 50 jaar. Er waren echter ook gelukkige momenten: uiteraard het eigen huwelijk en de geboorte van hun twee zonen, het huwelijk van de kinderen en de geboorte van de kleinkinderen.
“Het zat ons vaak mee, daar zijn we heel dankbaar voor”, zegt het gouden bruidspaar.

Terugblik

Terugkijkend op de afgelopen 50 jaar zeggen Norbert en Angelina: “Je aanvaardt alles. Het gaat zo. We hebben niet te klagen; we hebben alles wat we willen hebben. We denken nooit: Dat moest ik ook hebben. Die 50 jaar zijn fluitend omgevlogen. We hebben slechts een wens, namelijk dat we na het feest kunnen zeggen: het was leuk!”

Bron: Huizer krant
Foto1: familie album
Foto2: S. Oostwouder

Boek is te bestellen bestellen bij:
http://oorlogswees.nl/

Het noodlot achterhaalde ook de ouders van Marco de Groot. Als vee verdwenen ze in de gaskamers van Sobibor. Het nazivernietigingskamp in Polen kwam in het nieuws door de rechtszaak tegen John Demjanjuk in München. In dat waarschijnlijk laatste proces was Marco de Groot (1939) medeaanklager.

Na een zwerftocht langs vier onderduikadressen ging oorlogswees Marco de Groot een half jaar voor de bevrijding voor anker in een Amsterdams pleeggezin. Na de oorlog ging tien procent van de Joodse oorlogswezen naar Israël om mee te helpen aan de opbouw van het land. Marco de Groot bleef hier als voogdijkind.
Maar de moord op zijn ouders, het gesol met hem als onderdduikkind en de wordsteling met zijn identiteit eisten hun tol. Dertig jaar liep Marco de Groot – hij verdrong het verleden - de deur plat bij psychische hulpverleners. Uiteindelijk trok hij de stoute schoenen aan. Hij ging in gesprek met lotgenoten en bezocht de sinistere plek waar zijn vader en moeder hun laatste gruwelijke momenten beleefden: Sobibor.
Het bleek de heilzaamste therapie. Ook door zijn rol in het proces tegen Demjanjuk, kampbewaarder in Sobibor in de periode dat de ouders van De Groot zijn vergast, viel een last van zijn schouders.

Oorlogswees bestaat uit twee verslagen: Marco de Groots levensschets, en zijn ervaringen als medeaanklager in het proces-Demjanjuk in München dat anderhalf jaar in beslag nam. Beide verslagen laten zich afzonderlijk en parallel lezen.

Meer lezen:
http://oorlogswees.nl/

Bron: Marco de Groot.
Neef van Marcel Storm

1956 Het Landje

Tegenwoordig heb je bijna in iedere buurt die aan het IJ zit een strand.
In 1956 toen ik 6 was, bestonden zulke stranden er ook.
Op de plek waar nu de ingang is van de ijtunnel is. Was vroeger een stuk zand dat langzaam in het IJ over liep. De mensen uit de nieuwmarkbuurt, gingen daar op warme dagen zwemmen.

Wij kinderen deden dat ook. Omdat zwempakken, zwembroeken alleen voor rijke mensen waren, gingen wij kinderen gewoon in ons onderbroekje. Je had dan wel een nat rokje als je je weer aankleden maar dat was best weer gauw droog.

Herkennings punt het Scheepvaartmuseum.

Een ander geliefde plek om te zwemmen was van de brug op de oude schans. Maar dat was voor grote jongens (tieners).
Die doken met veel bravoure van de brug af.

Klik op de foto’s voor uitvergroting.

2006 uitzicht Nieuwe prinsengracht

We zaten bij mij op de nieuwe prins te eten.
Sacha, Daantje, de kinderen en ik.

Opeens zei Sacha: Wat raar het lijken wel vlammen daar aan de overkant. En inderdaad, er waren flikerende vlammen te zien achter het zolder rampje aan de overkant.  Met een kop koffie gingen we van tafel en op de bank bij het raam zitten. Maar ik was er niet gerust op. Aan de overkant gebeurde er verder niets.
Dus verliet ik het huis en liep over de brug naar het betreffende pand. Op mijn aanbellen bij verschillende verdiepingen deed er niemand open. Alle bellen had ik wel 2 x geprobeerd. Niemand thuis zeker. Behalve bij de deur ernaast.
Daar kwam iemand aan de deur die meteen mee ging buiten kijken.
Ook hij zag vlammen voor het zolderraam. Met zijn beloofde dat hij de brandweer zou bellen. Ging ik weer naar huis.
Waar ik samen met Sacha en Daantje voor het raam gingen kijken wat er verder zou gebeuren.

Ons huis op de Nw Prinsengracht

En jawel hoor, met veel lawaai en vertoon denderde er 4 brandweer wagens de gracht op. Stopte bij het bedoelde pand en begon de ladder omhoog te draaien. Van uit ons raam zagen we opeens twee naakte mensen verbaast voor het zolder raam staan op hetzelfde moment dat een brandweer man bijna bij het raam was. Ik vraag me af wat de brandweer man tegen deze mensen gezegd heeft.
Wij lachen in ieder geval krom van het lachen.
De volgende morgen, kwamen de twee mensen me toch bedanken voor mij oplettendheid.
Hij had zijn zolderkamer versierd met tientallen kaarsen voor zijn vriendinnetje. En ze hadden de bel wel gehoord, maar waren met iets anders bezig. Dat alle aandacht van elkaar eisten. Daarom reageerde ze niet op mijn bellen.
De brandweerman was wel een beetje gênant.
Maar achteraf was het wel een stoer verhaal om op feestjes te vertellen.

1930 Doortje Storm - Mooij

Doortje Mooij is in 1938 getrouwd met John Storm(Jan) en is moeder van Angelina, John, Ria, Nico, Nel, Thea, Marcel en Martha. Omdat haar man Chauffeur op buitenlandse dienst was, stond ze er een keer per maand drie weken alleen voor.
Dit vertelde Doortje in 1955 zelf over die periode aan haar zusje:
“De eerste stapjes van Angelina, John, Ria, Nico, Nel, Thea en Marcel heeft hij gemist. Van Martha gelukkig niet, dat maakt weer een hoop goed. We hebben er nooit zo bij stil gestaan hoe het zou zijn als we kinderen zouden hebben. Tot die tijd was het vervelend als er een begrafenis of trouwpatij was, want daar kon hij niet voor terugkomen. Maar verder had ik er geen problemen mee. John vond zijn werk geweldig en dat was voor mij het belangrijkst. Pas toen hij zes weken na de bevalling van Thea weer weg moest, merkten we dat er iets was veranderd. Ik had een zware bevalling gehad met veel nare complicaties. Mijn zusje Rietje heeft toen even de volledig zorg voor Thea op zich genomen. En John zorgde een tijdje voor de andere kinderen. Hij vond het daarna extra zwaar om zich los te maken van de kinderen.

1936 John Storm

Natuurlijk is het flink aanpoten met 8 kinderen die nog zo veel zorg nodig hebben. En ik moet ook nog het huis goed schoon maken, wassen, strijken, verstellen enz. Verder maakte ik vaak gebreide of genaaide cadeautjes voor de kinderen. Zoals Kleding of poppenkleertjes enz. Maar daar kwam ik pas aan toe als de kinderen op bed lagen.
Om ‘s ochtends geen stress te hebben, legte ik ‘s avonds de kleren klaar en hing ik de jassen over de stoelen. Als we wakker werden, kunnen we ontspannen eten en de deur uit.
Mijn andere zusjes, weten niet precies hoe het er bij ons thuis aan toe ging, maar zien wel dat het goed gaat. En dat ik gewoon mijn dingen blijf doen. Ik zie er ook niet uitgeput uit.
Gelukkig heb ik makkelijke kinderen. Ze slapen allemaal keurig door, Martha al vanaf drie weken.
John en ik zijn nu 17 jaar samen. In eerste instantie had ik een romantisch beeld van zijn werk. De realiteit is misschien minder rooskleurig dan mijn fantasieën waren, maar we redden ons prima. Toen ik de trap moest schilderen, deed ik dat zelf. Zoals alle klussen in huis. Als hij er weer is, vind ik het des te fijner om voor hem te zorgen en te verwennen. Als hij vervolgens de kinderen naar bed brengt en ik hoor het gekeuvel, geniet ik ervan dat ik even lekker met een kopje koffie op de bank kan blijven zitten.”

De heer Marcel Storm was eigenaar van de herenkapperzaak in de Niasstraat. / hoek Makassarplein.

Op 19 juli 1928 werd a.v.v. MADJOE opgericht door een paar enthousiaste mensen uit de Niasstraat, Makassarstraat en de Gorontalostraat in de Indische buurt. Ze wilden voetballende jongens verenigen in een voetbalclub. Men informeerde bij de jongens en de belangstelling bleek groot. Men belegde enkele vergaderingen om dat te bereiken wat andere in clubs in de Indische buurt als T.O.G. en Zeeburgia al bereikt hadden. Het voorlopige bestuur bestond uit voorzitter de heer Oostendorp, secretaris de heer Klepper en penningmeester de heer Storm. Deze heren bereidden de eerste openbare vergadering voor, die gehouden werd in café “De Tunnel” bij de Celebesstraat. In feite was deze vergadering de oprichtingsvergadering.
Tja, je wordt lid van een klub die Madjoe heet, ‘t zegt je eerst niets, helemaal niets. Je hoort van een kennis dat ’t een mariniers-gezelligheidsclubje is; weer een ander heeft het over oud-kolonialen. Dat geeft je toch te denken. Maar net zo min als dat het een motorclub is geweest merkte je iets van mariniers of kolonialen.
Hoe zat het dan in elkaar?
De oprichtingsvergadering werd bezocht door mensen uit de Indische buurt van allerlei allooi. Zo was er een – let op, ’t is niet niks wat er nu komt – een Sergeant Schrijver van de Koninklijke Marine. Deze titel mag er zijn, vindt u ook niet ? Maar het ging niet om de titel maar om de persoon van de heer R. Oudheusden.
Een vereniging in de Indische buurt moest ook een Indische naam hebben vond hij; bijval alom. Bovendien moest een nieuwe vereniging vooruitgaan. Dus werd het “Vooruit” maar dan op zijn Indisch: “MADJOE”.
M(aar) A(ltijd) D(oor) Ju.

Op 1 juni 1993 kwam helaas na 65 jaar een einde aan a.v.v. Madjoe en na 75 jaar aan a.s.v. D.J.K. De twee clubs, die buren van elkaar waren, fuseerden en gingen samen verder onder de naam a.s.v. FORTIUS. De velden liggen nog steeds op sportpark Middenmeer
bron: Rob Veenendaal

http://www.geheugenvanoost.nl

Mijn ouders waren Rudi Paul Köhler, geboren te Thale, Duitsland, op 27 december 1919
En Erna Kohl geboren te Geislautern, Duitsland, op 5 augustus 1919.
Op 11 december 1940 kreeg ik er een broertje bij, Norbert Köhler geboren 11 december 1940 ook in Thale.
Daar er een oorlog was, moest mijn vader in Militaire dienst hij werd opgeroepen in oktober 1939 bij de 3e Kompanie Infanterie-Erzats Bataljon 194 met opkomstplaats: Quedlinburg.
Het laatste wat we van mijn Vader weten dat hij 10 maart 1945 werd gestuurd naar het Koerland (Rusland) en wel bij de 5e Kompanie Panzergrenadier-Regiment 103 van de 1e Kompanie 640 van de Infanteriedivisie  Kurland bei de 18e Armee. Dit was het laatste wat wij van onze vader weten. Hier is hij vermist. Op 31 juli 1949 is hij via een gerechtelijke procedure voor dood verklaard.

Tijdens de oorlog hadden we het niet gemakkelijk, zoals miljoenen andere gezinnen over de gehele wereld. Begin 1945 kwam de oorlog bij ons in de straat, er braken heftige straatgevechten uit tussen Duitse en Amerikaanse soldaten. De Duitse soldaten trokken zich uit Thale terug en de Amerikanen bleven voorlopig. Ik kreeg hier mijn eerste sinaasappel. Daar ik niet wist wat dat was zette ik mijn tanden in de schil, dit smaakte zo vies dat ik hem gelijk weer weg gooide. Na een tijd moesten de Amerikanen zich terug trekken en werd het gebied door de Russische bezettingstroepen over genomen. Toen kregen wij op school ook les in de Russische taal. De Russen zijn tot 09 november 1989 in Oost-Duitsland gebleven.

Wanneer het was weet ik niet meer, er kwam een man in het leven van onze Moeder en van ons, dit was Wilhelm Theodoor Soute geboren in Amsterdam op 27 juli 1922. Ter aanvulling: Pa Soute werd vanuit Nederland naar Thale gestuurd voor de verplichte arbeid in Duitsland. Op 9 augustus 1947 kregen wij er een zusje bij, haar naam was Ellen.
En op 27 juli 1950 werd het huwelijk in Thale voltrokken en kregen wij weer een vader en Mama weer een echtgenoot.

Ik denk vlak hierna werden wij midden in de nacht wakker en stormden er mannen van de Russische Geheime Dienst de NKVD de slaapkamer binnen en namen onze vader mee. Na 10 angstige dagen werd hij weer vrij gelaten. Toen werden er plannen door onze ouders gesmeed om te vluchten naar het vrije Westen. Dit moest gebeuren onder een volkomen stilzwijgen. Norbert en ik mochten er op school en in de straat er niet over praten. Uiteraard werden we zo laat mogelijk geïnformeerd. Zodra ik alle gegevens heb zal ik onze vlucht beschrijven. Die vlucht was wat ik mij nog kan herinneren zeer angstig en emotioneel.
3 september 1950 Op die dag gingen wij om 06.00 uur met de trein uit Thale weg, richting Oisterwick.
Dit was het begin van een lange reis die als alles goed ging in Nederland zou eindigen. In Oisterwick aangekomen, hebben onze ouders eerst maar eens geïnformeerd hoe over de grens naar West-Duitsland te komen. Onderweg lopende naar een café, bepakt en gezakt, kwamen wij een Russische colonne tegen, mijn vader denk ik een beetje paniek en wierp en wandelstok, met allemaal kleine schilden erop, in de berm. Als of dit ons zou redden. Alleen de Russen reden door.
In een klein café bij de grens, kregen we contact met iemand die ons over de grens kon brengen, tegen betaling van een bepaald bedrag.
Deze persoon beschreef ons hoe we moesten lopen richting grens. Dit was allemaal ’s avonds laat en er kwam een flinke portie hemelwater naar beneden. De man vertrok en wij moesten 15 minuten later hem volgen.
Aan de grens kregen wij de schrik van ons leven, omdat de daar staande Grenswacht van de Volkspolizei, vroeg of wij het waren die wilden vluchten. De helper en de Grenswacht deden na de betaling de slagboom open en liepen wij in stromende regen in het donker in het niemandsland. Toen kwamen wij weer bij een slagboom en toen wij onze eerste stap op West-Duits grond gebied zetten hield het als door een wonder op met regenen. Het was of de natuur wilde zeggen: Je bent nu in de vrije wereld. Dit gebeuren is mij altijd bij gebleven. Na enkele honderd meter werd er een grote schijnwerper op ons gericht en werd er door ons gegild, wij werden gerustgesteld want het bleek West-Duitse grenspolitie te zijn. De enorme angst de regen en de stress viel als een blok van ons af. Deze grenswachten wezen ons de weg naar Vienenburg. Daar namen wij een Hotel om de rest van de nacht te kunnen slapen.
Na dat we goed hadden geslapen, liepen we richting station en namen de trein naar Hannover, waar het Nederlandse Consulaat gevestigd was. Het consulaat nam contact met het vluchtelingen ministerie die ons naar een vluchtelingenkamp in Uelzen verwees. Toen we hier aankwamen, werd ons medegedeeld, dat er hier voor ons geen plaats was en werden door gestuurd naar Giessen. Maar ook hier was geen plaats en moesten we naar Siegen. Het werd een eentonig verhaal, ook hier was er geen plaats voor ons. Onze ouders werden met drie kinderen door gestuurd naar Celle. Er werd een tussen stop gedaan in Bentheim en werd er geprobeerd om hier de grens over te komen naar Nederland. Voor we naar Celle zouden door reizen, gingen onze ouders weer naar het consulaat in Hannover.
De Consul was boos daar we nergens in bovengenoemde vluchtelingen kampen werden opgenomen en nam weer contact op met het Ministerie. Er werd er bij gezegd of ze konden regelen dat we die zelfde dag nog werden onder gebracht in een van de kampen. Er werd nu wel goed geluisterd naar de Consul en we moesten door reizen naar het vluchtelingenkamp Friedland. Al met al waren we bijna een maand onderweg voor we eindelijk een vaste plek hadden om bij te komen van alle ellende.
Vanuit hier moesten onze ouders zelf alles regelen. Voordat we naar Nederland mochten door reizen moest onze Vader werk en een woning hebben.
December 1950 reisde hij naar Amsterdam en met groot geluk had hij binnen een week een woning en werk. En kon hij met het goede nieuws terug reizen naar Friedland.
Op 3 januari 1951 was het dan zover dat we Friedland verlieten om op de trein naar Amsterdam te stappen.
We woonden een tijd in de Potgieterstraat voor we uiteindelijk een eigen woning bekwamen in de Bestevaerstraat. Norbert en ik gingen op naar de lagere school St.Bavo in de Bilderdijkstraat. In 1955 kregen we een zusje Marijke erbij. En in 1957 kwam er nog een zusje, dit was Ingrid.
Na een paar maanden kregen mijn ouders een brief uit Thale, we waren net weg of de Russische Geheime Politie deed weer een inval op ons oude adres, gelukkig waren we weg.
Bron: Dietmar Kolher

Daar had het zusje van oma (Marie de Groof-Storm) al een woning en haar man (Flor de Groof) een garage. John heeft vele verhalen verteld van de joodse sjoel links naast de woning op uilenburg 105. Hij was vaak op vrijdags avond in de sjoel, om de kaarsen aan te steken. Hij was toen nog een kleine jongen 7 tot 10 jaar. Hij heeft ook vele verhalen verteld over de rabbijn (naam is me nu even ontschoten) van deze sjoel.
Bron: Rene Storm
Foto sjoel : Nieuwe uilenburgerstraat 91 Amsterdam
foto huis: Nieuwe uilenburgerstraat 105, 107, 110  Amsterdam