Norbert wint jaar lang gratis sporten bij IZI Fitness

HUIZEN – Een jaar lang gratis fitnessen. Dat kan de 71 jarige Norbert Kohier dit jaar doen bij IZI Fitness.
De Huizer schreef zich nietsvermoedend in als klant en bleek de duizendste.

Köhler ontving uit handen van clubmanager Doeke Bos na het gratis jaar abonnenent.  IZI Fitness verwachtte rond de jaarwisseling de duizendste sporter in te schrijden.  Vorige week was het zover.

De sportieve Huizer kwam vorig jaar al eens kijken bij de sportschool aan de Havenstraat 303, maar werd echt over de streep getrokken door een kennis.
De 71-jarige gaat bij IZI Fitness aan zijn conditie werken.

IZI Fitness is sinds mei 2010 in Huizen gevestigd.
Klanten kunnen er voor een aantrekkelijke prijs fitnessen of deelnemen aan spinning lessen.
Vanaf 19,95 euro per maand is het al mogelijk om onbeperkt te komen sporten.
IZI Fitness staat voor terug naar de basis.
In tegenstelling tot veel sportscholen hebben wij geen sauna of kinderopvang.
Iedereen betaalt daar wel aan mee, terwijl ze daar vaak geen gebruik van maken.
Hier kom je echt om te sporten’, vertelt Bosma.
Ook voor begeleiding betalen alleen de mensen die daar gebruik van maken.
Voor meer informatie: www.izifitness.nl.
Bron: Huizer krant.
Foto: Studio Kastermans

Een gouden bruidspaar

Hun eerste ontmoeting vond plaats in fourniturenzaak Wijnants aan de Martelaarsgracht waar Norbert Kohier in het magazijn werkte en Angelina Storm als klant binnenstapte. “De lijm was op en het adres waar het heen moest, werd opgeschreven.
Norbert hing er toen met z’n hoofd helemaal boven om te zien waar het naartoe ging”, zegt Angelina.
Toen hij Angelina voor het eerst zag, dacht hij: “Hé, wie komt daar binnen?”
‘s Avonds ging hij al meteen naar Angelina’s werk toe. Hij stond op de hoek en vloot om haar aandacht te trekken.
Angelina woonde in de binnenstad van Amsterdam in de buurt van De Waag. “De eerste keer dat ik naar haar toe ging, was het een heel gemoedelijke ontvangst. Op mijn 21e ben ik met haar getrouwd”, weet Norbert nog.
Angelina vond dat Norbert zo’n leuke uitstraling had en hij vond dat zij een hele knappe vrouw was. Alvorens te trouwen, verloofde het stel zich.
Bezittingen hadden ze niet veel: een bed en een paar stoelen, maar ze waren er niet minder gelukkig om en vanaf dat moment bouwden ze langzaam alles op.

Van hun huwelijksdag op 11 december 1961 herinneren Norbert en Angelina zich nog dat Norberts vader en broer een grote touringcar hadden gehuurd om het gezelschap in te vervoeren. De bus was te laat en bovendien niet schoongemaakt. Ze kwamen daardoor ook te laat op het stadhuis aan en trouwden vervolgens in de Rooms-katholieke kerk. Daarna werd er thuis feest gevierd.
Norbert: “We hebben het hartstikke leuk gehad. Het was een Amsterdams feestje met een polonaise van beneden naar drie hoog.”
Ze bleven in Amsterdam waar ze op drie verschillende adressen hebben gewoond en waar ook hun twee zonen werden geboren.
Een zoon woont nu in Huizen en de ander in Almere.
“Het bedrijf waar ik werkte, verhuisde naar Hilversum en ik werd forens.
Tijdens één van de ritten kreeg ik een ongeluk. Het was een frontale botsing.
Dit was volgens Norbert de aanleiding om een woning in ‘t Gooi te zoeken.
Na verloop van tijd kregen ze een woning in Huizen aangeboden op de Fluitenkruid. Daar hebben ze zeven jaar gewoond.
Het stel heeft een kleinzoon en een kleindochter

Huizen
De stap naar Huizen was voor Angelina groot.
Nu zou ze echter niet meer in Amsterdam willen wonen.
Wel gaat ze er nog graag een dagje naartoe.
“Huizen was toen een stille plaats.
Overal zag je weilanden. We konden opeens ‘s nachts heel goed slapen.
Vroeger kon je hier je spullen voor de deur laten staan; je fiets hoefde niet op slot. Dat is nu wel veranderd.
Verder vinden we het prima in Huizen.
In de straat waar we nu wonen, komen ‘s zomers veel toeristen langs die op weg zijn naar het Gooimeer.
Het groen wordt hier daar om, denken wij, goed bijgehouden”, vertelt Norbert.

Vieren.
Het gouden huwelijksjubileum werd, gevierd met de kinderen en kleinkinderen, broers, zusters, zwagers, schoonzusters, vrienden en bekenden.
Wensen hadden Angelina en Norbert niet: Ze wilden gewoon dat iedereen kwam. Wie niet kon of wilde, hoefde zich echter niet verplicht te voelen want vrijheid, blijheid is het motto van het bruidspaar.
Op 11 december was Norbert ook nog* eens jarig; dat was dus dubbel feest.

Huwelijk
“Angelina is een vrouw die wist wat ze wilde en nu weet ze dat nog. Ik heb 45 jaar gewerkt en zij was alleen thuis met de kinderen. De opvoeding en verzorging kwamen helemaal op haar neer. Vijf jaar geleden ben ik met pensioen gegaan en begon ik dingen uit haar handen te nemen. Dat was een moeilijke situatie, maar daar heb ik wel van geleerd”, zegt Norbert.
Angelina geeft, toe dat ze ook wel eens een menings verschil hebben: “Norbert wil wel eens doordrammen, maar ik kap het dan af.
Wel vind ik dat je moet erkennen wanneer je verkeerd zit.
Daar waar het in het huwelijk wel eens stroef liep, werd er met zijn tweeën aan gewerkt en wij denken dat het ons na 50 jaar samen prima gelukt is.

Ups en downs
Het ongeluk van Norbert was eigenlijk voor het hele gezin een dieptepunt inde afgelopen 50 jaar. Er waren echter ook gelukkige momenten: uiteraard het eigen huwelijk en de geboorte van hun twee zonen, het huwelijk van de kinderen en de geboorte van de kleinkinderen.
“Het zat ons vaak mee, daar zijn we heel dankbaar voor”, zegt het gouden bruidspaar.

Terugblik

Terugkijkend op de afgelopen 50 jaar zeggen Norbert en Angelina: “Je aanvaardt alles. Het gaat zo. We hebben niet te klagen; we hebben alles wat we willen hebben. We denken nooit: Dat moest ik ook hebben. Die 50 jaar zijn fluitend omgevlogen. We hebben slechts een wens, namelijk dat we na het feest kunnen zeggen: het was leuk!”

Bron: Huizer krant
Foto1: familie album
Foto2: S. Oostwouder

OORLOGSWEES

De Tweede Wereldoorlog duurde in Nederland van 10 mei 1940 tot 5 mei 1945. Toen het stof was neergedaald waren er van de 140.000 Joodse Nederlanders tussen de 104.000 en 110.000 vermoord, ongeveer 75 procent – in geen enkel land lag dat percentage zo hoog.

Boek is te bestellen bestellen bij:
http://oorlogswees.nl/

Zwemmen in het IJ

1956 Het Landje

Tegenwoordig heb je bijna in iedere buurt die aan het IJ zit een strand.
In 1956 toen ik 6 was, bestonden zulke stranden er ook.
Op de plek waar nu de ingang is van de ijtunnel is. Was vroeger een stuk zand dat langzaam in het IJ over liep. De mensen uit de nieuwmarkbuurt, gingen daar op warme dagen zwemmen.

De Brand

2006 uitzicht Nieuwe prinsengracht

We zaten bij mij op de nieuwe prins te eten.
Sacha, Daantje, de kinderen en ik.

Opeens zei Sacha: Wat raar het lijken wel vlammen daar aan de overkant. En inderdaad, er waren flikerende vlammen te zien achter het zolder rampje aan de overkant.  Met een kop koffie gingen we van tafel en op de bank bij het raam zitten. Maar ik was er niet gerust op. Aan de overkant gebeurde er verder niets.

Doortje en John.

1930 Doortje Storm - Mooij

Doortje Mooij is in 1938 getrouwd met John Storm(Jan) en is moeder van Angelina, John, Ria, Nico, Nel, Thea, Marcel en Martha. Omdat haar man Chauffeur op buitenlandse dienst was, stond ze er een keer per maand drie weken alleen voor.
Dit vertelde Doortje in 1955 zelf over die periode aan haar zusje:
“De eerste stapjes van Angelina, John, Ria, Nico, Nel, Thea en Marcel heeft hij gemist. Van Martha gelukkig niet, dat maakt weer een hoop goed. We hebben er nooit zo bij stil gestaan hoe het zou zijn als we kinderen zouden hebben. Tot die tijd was het vervelend als er een begrafenis of trouwpatij was, want daar kon hij niet voor terugkomen. Maar verder had ik er geen problemen mee. John vond zijn werk geweldig en dat was voor mij het belangrijkst. Pas toen hij zes weken na de bevalling van Thea weer weg moest, merkten we dat er iets was veranderd. Ik had een zware bevalling gehad met veel nare complicaties. Mijn zusje Rietje heeft toen even de volledig zorg voor Thea op zich genomen. En John zorgde een tijdje voor de andere kinderen. Hij vond het daarna extra zwaar om zich los te maken van de kinderen.

1936 John Storm

Natuurlijk is het flink aanpoten met 8 kinderen die nog zo veel zorg nodig hebben. En ik moet ook nog het huis goed schoon maken, wassen, strijken, verstellen enz. Verder maakte ik vaak gebreide of genaaide cadeautjes voor de kinderen. Zoals Kleding of poppenkleertjes enz. Maar daar kwam ik pas aan toe als de kinderen op bed lagen.
Om ‘s ochtends geen stress te hebben, legte ik ‘s avonds de kleren klaar en hing ik de jassen over de stoelen. Als we wakker werden, kunnen we ontspannen eten en de deur uit.
Mijn andere zusjes, weten niet precies hoe het er bij ons thuis aan toe ging, maar zien wel dat het goed gaat. En dat ik gewoon mijn dingen blijf doen. Ik zie er ook niet uitgeput uit.
Gelukkig heb ik makkelijke kinderen. Ze slapen allemaal keurig door, Martha al vanaf drie weken.
John en ik zijn nu 17 jaar samen. In eerste instantie had ik een romantisch beeld van zijn werk. De realiteit is misschien minder rooskleurig dan mijn fantasieën waren, maar we redden ons prima. Toen ik de trap moest schilderen, deed ik dat zelf. Zoals alle klussen in huis. Als hij er weer is, vind ik het des te fijner om voor hem te zorgen en te verwennen. Als hij vervolgens de kinderen naar bed brengt en ik hoor het gekeuvel, geniet ik ervan dat ik even lekker met een kopje koffie op de bank kan blijven zitten.”

Marcel Storm -1 van de oprichters in 1928 van a.v.v. Madjoe.

De heer Marcel Storm was eigenaar van de herenkapperzaak in de Niasstraat. / hoek Makassarplein.
Wat later is hij naar nr. 53 in de Niasstraat gegaan om zich daar als dames- en herenkapper te vestigen.
Begin 1974 is de heer Marcel Storm op 70 jarige leeftijd overleden.
Linksboven (Niasstraat / Makassarplein) zat de kapperzaak van de heer Marcel Storm.
Vandaar zag hij de jongens op het speelplein voetballen.
Geen idee waarom er op de foto Niasplein staat… als iemand dit weet dan hoor ik dit graag.
Foto bron: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam

Op 19 juli 1928 werd a.v.v. MADJOE opgericht door een paar enthousiaste mensen uit de Niasstraat, Makassarstraat en de Gorontalostraat in de Indische buurt. Ze wilden voetballende jongens verenigen in een voetbalclub. Men informeerde bij de jongens en de belangstelling bleek groot. Men belegde enkele vergaderingen om dat te bereiken wat andere in clubs in de Indische buurt als T.O.G. en Zeeburgia al bereikt hadden. Het voorlopige bestuur bestond uit voorzitter de heer Oostendorp, secretaris de heer Klepper en penningmeester de heer Storm. Deze heren bereidden de eerste openbare vergadering voor, die gehouden werd in café “De Tunnel” bij de Celebesstraat. In feite was deze vergadering de oprichtingsvergadering.
Tja, je wordt lid van een klub die Madjoe heet, ‘t zegt je eerst niets, helemaal niets. Je hoort van een kennis dat ’t een mariniers-gezelligheidsclubje is; weer een ander heeft het over oud-kolonialen. Dat geeft je toch te denken. Maar net zo min als dat het een motorclub is geweest merkte je iets van mariniers of kolonialen.
Hoe zat het dan in elkaar?
De oprichtingsvergadering werd bezocht door mensen uit de Indische buurt van allerlei allooi. Zo was er een – let op, ’t is niet niks wat er nu komt – een Sergeant Schrijver van de Koninklijke Marine. Deze titel mag er zijn, vindt u ook niet ? Maar het ging niet om de titel maar om de persoon van de heer R. Oudheusden.
Een vereniging in de Indische buurt moest ook een Indische naam hebben vond hij; bijval alom. Bovendien moest een nieuwe vereniging vooruitgaan. Dus werd het “Vooruit” maar dan op zijn Indisch: “MADJOE”.
M(aar) A(ltijd) D(oor) Ju.

Op 1 juni 1993 kwam helaas na 65 jaar een einde aan a.v.v. Madjoe en na 75 jaar aan a.s.v. D.J.K. De twee clubs, die buren van elkaar waren, fuseerden en gingen samen verder onder de naam a.s.v. FORTIUS. De velden liggen nog steeds op sportpark Middenmeer
bron: Rob Veenendaal

http://www.geheugenvanoost.nl

De reis uit Duitsland naar Nederland

Ik ben geboren op 18 oktober 1939 in een kleine plaats Thale am Harz in Oost-Duitsland. Toen ik werd geboren was de 2e wereldoorlog uitgebroken en wel op 1 september 1939.

Mijn ouders waren Rudi Paul Köhler, geboren te Thale, Duitsland, op 27 december 1919
En Erna Kohl geboren te Geislautern, Duitsland, op 5 augustus 1919.
Op 11 december 1940 kreeg ik er een broertje bij, Norbert Köhler geboren 11 december 1940 ook in Thale.

Gevlucht in de eerste wereld oorlog

De Storm familie waren met zijn alle gevlucht met de eerste wereld oorlog naar Nederland waar ze trouwens heel goed ontvangen werden . Ze zijn met de trein gekomen Marcel en zijn vader franscicus moeten bovenop de trein gezeten hebben met de weinige bagage die ze mee hadden. Ze kregen toen een woning in de Peperstraat . Toen franscicus was overleden (1920) zijn John en Leo naar het weeshuis gegaan, de twee jongste meisjes Jos en Pauline gingen naar het klooster.  Jos is daar trouwens gebleven. Pauline is er niet gebleven . Miet en Marcel zijn thuis gebleven . Marcel ging toen gaan werken bij een kapper in de Jodebreestraat en verdiende daar een riksdaalder per week. Oma werkte in een cafe op de hoek van de Peperstraat. John heeft tot zijn volwassenheid (1931) in het weeshuis gezeten. Daar had hij een tweede vader in de vorm van een pater (pater ignatius) die ook later nog bij zijn gezin thuis kwam. 
Na de peperstraat woonde de familie Storm op uilernburg.

Daar had het zusje van oma (Marie de Groof-Storm) al een woning en haar man (Flor de Groof) een garage. John heeft vele verhalen verteld van de joodse sjoel links naast de woning op uilenburg 105. Hij was vaak op vrijdags avond in de sjoel, om de kaarsen aan te steken. Hij was toen nog een kleine jongen 7 tot 10 jaar. Hij heeft ook vele verhalen verteld over de rabbijn (naam is me nu even ontschoten) van deze sjoel.
Bron: Rene Storm
Foto sjoel : Nieuwe uilenburgerstraat 91 Amsterdam
foto huis: Nieuwe uilenburgerstraat 105, 107, 110  Amsterdam

Leven met een been

Ik had een vader (Marcel Storm) met een been en meer wist ik daar niet van. Maar Oma (Otavia storm-Cleassen) heeft het mij wel verteld o.a als ze mijn vader een bad gaf en ze moest dat kindje met een been wassen dan liepen de tranen in het badwater zo erg vond zij dat .Volgens het verhaal wat ik mij herinner moet hij als driejarige tussen de sport van een trap terecht gekomen zijn waarschijnlijk door het afglijden van de leuning en was zijn knie verbrijzeld ze hebben dat been niet onmiddellijk afgezet hij moet heel lang in het zieken huis hebben gelegen maar uiteindelijk hebben ze toch moet ingrijpen en is het vuur in het been gekomen en hebben ze het been moeten afzetten praktisch tot tegen de romp want mijn vader had maar een klein stompje over . Dat is natuurlijk gebeurd in het begin van de eeuw 1900 toen waren ze op medisch gebied natuurlijk niet zo ver als nu , had dat nu gebeurd dan gaven ze hem een nieuwe knie bij manier van spreken en dat was in orde. Ik kan er nog wel aan toe voegen dat hij heel lang in het ziekenhuis heeft gelegen het was zelfs zo lang dat hij die verplegende zuster als zijn moeder beschouwde en zijn eigen moeder min of meer vergat . Ook op school weet ik dat hij van de tweede klas naar het vierdeleerjaar is gegaan en daarna onmiddellijk naar het zesde jaar dat komt ook door het lange verblijf in het ziekenhuis . Hij moet wel onderricht gehad hebben in het ziekenhuis . Hij heeft daar zelfs leren breien. Om zo een paar klassen over te slaan moet je toch wel intelligent zijn.
Bron: Rene Storm.